Bethina de Reus - van Emmen

Wees zelf de verandering die je wenst te zien in de wereld

Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


verhalen:wat_wil_ik_nou

Wat wil ik nou echt....

Die vraag komt echt regelmatig terug. En soms dan voel ik me iets minder en dan beangstigd die vraag me weer zo.

Ik ben naar mijn idee al best wel oud aan het worden en lijk nog niet echt een doel in het leven te hebben. Natuurlijk al diegene die ouder zijn dan mij zullen nu wel zeggen dat ik net kom kijken en dat ik nog een heel leven voor me heb. Maar toch denk ik dat ik soms al te oud ben om echt het roer om te gooien en datgene te gaan doen wat ik echt wil.

En het doen wat je echt wilt, of je passie volgen. Soms word ik er ook wel eens moe van. Als iets je passie is dan weet je volgens mij al heel erg lang wat je wilt gaan doen. Dat is het type mens dat als klein kind al weet te vertellen dat hij brandweerman gaat worden of dat meisje wat poppen onderzoekt en vastberaden is om verpleegster te worden. Dat is passie en dan is het een stuk makkelijker om datgene te gaan doen wat je leuk vindt.

Nu gaat het over doen wat je leuk vindt en geen idee hebben wat dat is. Ik heb wel eens mensen horen zeggen dat je niet goed in iets kunt zijn als je het niet leuk vindt. Uit persoonlijke ervaring kan ik jullie vertellen dat dit niet waar is. Ik heb heel wat baantjes gehad die ik niet leuk vond en toch deed ik mijn werk goed en werd ik hier voor geprezen. Misschien komt dit wel door mijn aangeleerde aanpassingsvermogen en het vermogen om datgene te doen wat men van mij verwacht.

Ik kan soms aan iets beginnen uit enthousiasme en die enthousiasme koppel ik aan 'het leuk vinden' van die activiteit. Maar meer en meer kom ik er achter dat het niet uitmaakt welke activiteit ik ontplooi, het gaat om de waardering die anderen voor mij hebben doordat ik er goed in ben. Zodra andere mensen dan uitblinken en ik niet meer 'interessant' ben, verdwijnt mijn enthousiasme. Ik zie het nu ook met boogschieten. Het leek mij leuk om te gaan boogschieten, in vijf maanden tijd ben ik er best goed in geworden. Ik schiet op een wedstrijd 250 punten met mijn compoundboog (300 is max). In het begin vond iedereen dat wel knap voor iemand die net begon. Maar ik kan natuurlijk niet de clubkampioen compoundschutter evenaren. Die jongen die heeft de topsporterstatus en is Nederlands kampioen. Hij traint heel veel, doet aan ongeveer elke wedstrijd mee waar hij aan mee kan doen en wint dus ook vaak. Hoe kan ik mezelf hier mee vergelijken? Ik schiet naast mijn fulltime baan en opleiding al drie keer per week Ik gok dat dit misschien 180 pijlen per week zijn. Doordat ik dit niet kan evenaren en ik niet zo in trek ben vind ik het moeilijk om te blijven schieten. Ik heb een competitiedrang en een drang om de beste te zijn. Gewoon omdat ik zo graag door iemand gezien wil worden en gewaardeerd wil worden.

Dat enthousiasme is daardoor een 'vals' enthousiasme. Het zorgt er voor dat ik niet meer lijk te weten wat ik wil omdat ik het echt leuk vind. Elke activiteit die ik opstart gaat gepaard met de vraag of dit wel is wat ik wil. Het is doodvermoeiend en het verlamd het 'plezier' dat ik heb in de dingen die ik doe.

Er is wel iets wat steeds weer terugkomt, iets waarvan ik denk dat ik het echt doe omdat ik het leuk vind. Schrijven… mijn gevoel op papier zetten en het van me afschrijven. Het uitgesproken hebben en zo hopen dat ik uitspreek wat een ander denkt en niet durft te zeggen. Dat ik schrijf waar anderen bang voor waren. Dat ze herkenning vinden en een stukje begrip voelen voor hun situatie.

verhalen/wat_wil_ik_nou.txt · Laatst gewijzigd: 2015/26/10 14:30 door bethina